Soms doet een confrontatie met de buitenwereld pijn, meer pijn dan je had verwacht. Vandaag zei mijn lieve oude oma van 85 jaar ‘ik vind het wel genoeg geweest’, oma vind zich zelf te oud. Oma komt er dag in dag uit achter dat ze steeds minder kan dan ze zou willen kunnen. Dit heeft ze zien aankomen, jaren geleden riep ze al het is genoeg geweest. Ze ging dan slapen en hoopte dat ze zou overlijden in haar slaap. Dat gebeurde dan niet, wij waren daar blij om maar zij vond het jammer. Oma wilde niet bejaard worden en dat wil ze nog steeds niet. Maar ik kan niks anders zeggen dan dat ze dat wel is. Vandaag zei ze toen we een kijkje gingen nemen bij de dagbehandeling ‘maar ik ga niet tussen die bejaarden zitten hoor’. Dit bewijst maar weer dat ze zich jonger voelt dan ze is. Oma had dit ons willen besparen door een paar jaar eerder rustig in haar slaap te overlijden. Oma is klaar voor haar dood maar wij niet, wij zullen nooit klaar zijn voor haar dood. Maar soms denk ik dat het voor haar zo veel beter zou zijn.

Ik als trouwe viva-lezer kwam vandaag tot een verschrikkelijke ontdekking. Mijn viva was wegens omstandigheden een aantal dagen later maar eindelijk had ik hem. Ik kon niet wachten om de pagina te zoeken waar Emmy altijd haar verhaal doet over haar ziekte. Ik zocht haar collum, ik vond haar collum en ik schrok. Emmy is overleden. Emmy bleek uit haar verhalen, tekeningen en foto’s die ze op haar pagina plaatste zo’n geweldig sterke vrouw te zijn. Ze had kanker en daar schreef ze over in de viva. Er was ook bekent dat ze zou overlijden, dus de gebeurtenis was verwacht maar toch ook zo onverwacht. Haar positieve verhalen over haar ziekte raakte me. Toen ik een knobbeltje in mijn borst ontdekte en alle onderzoeken moest ondergaan dacht ik aan Emmy. Zij blijft ondanks alles zo positief en ik kon alleen maar denken stel dat ik de diagnose kanker krijg ik wil doen en denken zoals zij dat kan. Gelukkig bleek bij mij alles mee te vallen maar nu ben ik zo verbaast, waarom moest zij nou overlijden en niet iemand die er op ligt te wachten? Want zoals een van haar vrienden in de viva schreef ‘Het kwam Emmy nog niet zo goed uit om dood te gaan’. Emmy had nog plannen en doelen in haar leven al waren deze misschien maar klein.

Hebben jullie ook wel eens dat jullie bijvoorbeeld iemand de bus in zien lopen en dan spontaan medelijden krijgen met dat persoon?

Ik had het vanochtend ik zit in de bus en er stapte ergens afgelegen bij een weiland een jongetje in. Het jongetje was denk ik een jaar of zestien maar zijn onnozele blik deed me eerder denken aan een kleutertje of een dementerende. De uitstraling van deze jongen zorgde ervoor dat ik spontaan medelijden met hem kreeg. Echt knap was hij niet maar ik heb altijd geleerd dat ik mensen niet mag beoordelen op hun uiterlijk, ik wil immers ook niet dat mensen dat bij mij doen. Maar deze jongen straalde zoiets zieligs uit en zoiets dramatisch dat ik als buitenstaander nooit spontaan een gesprek met deze jongen aan zou knopen.

En dat is toch eigenlijk best zielig, ik denk namelijk dat meer mensen dat gevoel zouden hebben bij deze jongen. En als iedereen dat gevoel bij hem heeft dan wordt er toch nooit spontaan een praatje met hem gemaakt? Dan zal hij toch nooit een grote gezellige vriendenkring krijgen? Ik vond het maar zielig.

 Is het eigenlijk wel normaal dat ik als buitenstaander na een kwartier staren mag bepalen dat ik medelijden met je heb? Had ik het tegen deze jongen moeten zeggen? Dan had hij toch eens een praatje gehad, maar te horen krijgen dat iemand medelijden met je heeft is natuurlijk ook niet prettig? Maar er zijn mensen die graag medelijden hebben die hebben zo’n grote zelfmedelijden dat ze ook graag medelijden van anderen hebben, als deze mensen nou gewoon eens op hun rug een briefje plakken met de tekst met mij mag je medelijden hebben dan zou het voor mijn toch allemaal een stuk makkelijker zijn? Voor mij zou het makkelijker zijn maar goed dat is natuurlijk nogal egoïstisch van mij. Of zouden meer mensen gebruik willen maken van deze mogelijkheid om te kunnen zeggen tegen mensen wat je eigenlijk dwars zit? Het is tenslotte eigenlijk best goed bedoeld hoor….

Wat betreft dat zelfmedelijden… ik heb het ook. Wel in mindere mate maar het feit dat ik mijn eigen trots aan de kant moest zetten door aan mensen te zeggen dat ik ging stoppen met die ooo zo geweldige ik doe een hbo opleiding. Dit aan mensen vertellen voelde in eerste instantie als een nogal pijnlijke ervaring, ik denk dat je het kan vergelijken met je hoofd tussen een heet tosti ijzer willen pletten. Gelukkig stond er nog wat geld op mijn rekening en heb ik mijn pijn laten verdwijnen door de hele week iedere dag gigantische miskopen te doen. Mijn geld is dan nu wel is waar op, en het zijn bijna allemaal miskopen maar wat voel ik me geweldig. Heerlijk dat ik gewoon allemaal stomme dingen kon kopen en dacht ach het mag vandaag nu ben ik zielig.

Ik vind mezelf best vaak zielig denk ik. Maar als ik mij dan besef dat ik mezelf zielig vind hou ik er snel mee op. Ik wil niet het persoon worden wat een bus instapt en dat dan iedereen denkt “ach dat arme meisje ik heb medelijden met het persoon dat zij is”.

wie ben ik en wat wil ik?

Dat zijn nou de dingen waar ik zelf ook zo graag antwoord op zou willen weten. Ik sta op een punt in mijn leven waar ik keuzes in heb gemaakt en keuzes moet gaan maken die mijn hele leven effect op me zullen hebben. Ik moet opzoek naar een nieuwe studie, want na het suc6vol afsluiten van mijn opleiding om het mbo ben ik dit jaar een hbo opleiding gestart maar helaas ook weer gestopt. De opleiding was totaal niet wat ik wilde en moest tegen mijn trots in besluiten om de opleiding te stoppen. Ik was zo trots.... ik het meisje wat bleef zitten op het vmbo deed een hbo opleiding en vond het nog vrij simpel ook. Ik kwam er alleen vrijsnel achter dat ik aan het leren was voor een beroep wat helemaal niet bij mij paste. Nu moet ik dus op zoek naar een opleiding die wel bij mij past... maar wat is dat?? toch iets in de welzijn??? of misschien journalistiek???

we zullen zien.... ik zal wat loopbaan testen moeten gaan doen en vele opendagen bezoeken. Daarnaast heb ik op vele oproepen voor vrijwilligerswerk gereageert hier hoop ik voorlopig mijn voldoening uit te kunnen halen en wie weet kom ik er via dit werk nog eens achter wat ik wil.

Naast mijn opleiding zijn er nog wel wat stabiele dingen in mijn leven. Mijn werk vind ik leuk om te doen en ik heb een geweldig lieve vriend. We zijn nu bijna een jaar samen en hij heeft een huis gekocht. Ik hoop er dan ook op dat wij zomer 2010 daar samen gaan wonen en daar verheug ik mij erg op.

Dat is iig iets wat ik wil.... maar verder geen idee???

De komende tijd zullen jullie in mijn blogs lezen over mijn avonturen, soms wat vreemde hersenkronkels en mijn zoektocht over wat ik nou werkelijk wil.

Hebben jullie nog tips? Hoe kom je erachter wat je wilt gaan doen met je leven??